Legion - Cherezińska Elżbieta

Walcząc z Sowietami i Niemcami, dawali dowody, że państwo polskie trwa - karze przestępców, likwiduje zdrajców, chroni ludność i przygotowuje kadry dla niepodległego kraju. Byli solą tej ziemi, wyrośli w polskich lasach - liczyli tylko na siebie. Nie mieli broni ani z Londynu, ani z Moskwy. Ich jedynym orężem była odwaga. Kiedy wielu upadło na duchu i rozpoczęło pertraktacje z Sowietami, oni postanowili nie poddać się nikomu i przedrzeć do armii polskiej na Zachodzie. Ponad tysiąc karnych zdecydowanych na wszystko żołnierzy Brygady Świętokrzyskiej dotarło do Czech. W Holiszowie brawurowo oswobodzili zaminowany i przygotowany do spalenia niemiecki obóz koncentracyjny dla kobiet. Setki uratowanych od śmierci Polek, Żydówek i Francuzek w dowód wdzięczności podarowały im serduszka uszyte z pasiaków. Najwyższe odznaczenie, jakie dostali w życiu. Razem z Amerykanami wzięli do niewoli sztab XIII armii niemieckiej. Generał Patton przywitał ich słowami: Na Boga, powinniśmy podrzeć te cholerne, podłe porozumienia z Sowietami i ruszyć prosto na wschodnie granice. W tak fascynujący, emocjonalny i pełen humoru sposób, może pisać tylko Elżbieta Cherezińska. O patriotyzmie bez patosu, o prawdziwych bohaterach bez bohaterszczyzny. Powieść z iście filmowym nerwem. Niczym "Bękarty wojny" i "Złoto dla zuchwałych". Od wydawcy: „To jest opowieść o próbie obrony pryncypiów (tzn. odmowie poddania się Sowietom) nacechowanej pragmatyzmem i skutecznością działania. Nie gloria victis, lecz - owszem, gorzka, za sprawę postawy zachodnich aliantów, ale jednak - victoria". Wanda Zwinogrodzka „Legion to powieść niezwykła w treści i formie. Rozmiar książki jest niezwykły i czyta się, co też niezwykłe, z niesłabnącym zainteresowaniem, a właściwie z rosnącym. Zaimponowała mi lekkość, z jaką pisarka poruszała się w ogromnym, wręcz przytłaczającym materiale historycznym. Wyszła z tego zwycięsko i stworzyła nowy rodzaj powieści dokumentalnej, trzymającej się wiernie faktów, wyzbytej dominacji fikcji i obdarzonej walorem sprawnej narracji”. Marek Nowakowski